Skip to main content

Posts

Showing posts from 2015

கடவுள் பிறந்தார்

உழைக்க அஞ்சா அவனுக்கு
எனைப் போலவே முன்கோபம்...
ஓடி ஓடி பொருளீட்டியோனை
மூடிமூடி இறுக்கிக்கொண்ட 
கருமி என்றனர்
எனை தூற்றுதல் போலவே....
பெண்டிர்க்கு பிரியனாய்
இருந்தவனை ஸ்தீரி லோலன்
என்றனர் நான் வெட்கி நிற்க...
சமய சந்தர்ப்பமறியாது
உரத்த குரலில் வாய்வீசுவான்
என்றனர் என்னை
கேலி செய்தல் போலவே....
சுற்றிச் சுற்றி வந்தாலும்
சுயநலமே கருத்தானவன்
என்று இடித்துரைப்பர்
எனை வைதல் போல்...
நன்றி மறவாதவன்
நாவன்மை கொண்டோன்
நாருசிக்கு அடிமையானவன்
சமையலில் வித்தகன்
தமிழ்க்காதல் கொண்டோன்
இறை பக்தியுள்ளோன்
என நான் முகம் பார்க்கும்
கண்ணாடியாய் அவன் குணங்கள்..
என்னைப் போல பாடும் தொண்டையும்
என்னை போல சிற்றின்ப பிரியனும்
என்னைப் போல் வாயுக் கோளாறும்
என்னைப் போல பேழை வயிறுமான 
என்னை படைத்தவனை...
அமரனான  எந்தையை அன்றியும் ...
அணுக்கமாய் உணர
எனக்கு இனி இறையுண்டோ
இப் பிறப்பில்...
நடுகல் நட்டு முன்னோரை
வணங்கும் தமிழ்வாழ்வு
இந்த நூற்றாண்டிலும்
தொடர்கதையாய்........

வானப்ரஸ்தம்

அதிகாலை ஆலயத்து வெளிபி்ரகாரம் போல
கைக்குழந்தை இல்லாத வீடு போல
வார்டன் இல்லா விடுதி போல
பாடகன் இல்லாத கச்சேரி மேடை போல
எங்கள் ”ஸ்ரீ துளசி இல்லம்” ...
நிச்சலனமாய் இருக்கிறது.
வருத்தம் உண்டு ; துக்கம் இல்லை
ஆதங்கம் உண்டு ; ஆயாசம் இல்லை
அடடா என்று தோன்றுகிறது; அய்யோ என்றில்லை.
தெரிந்தவைகளை
சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டு
வகுப்பறை நீங்கிய ஆசிரியனை
நினைத்துக் கொள்வதுபோல்
தலைக்கு மேல் உயர்த்தி
கை கூப்பத் தோன்றுகிறது.
விடைபெற்றுக் கொண்டது அந்த
சிநேகமுள்ள சிங்கம்.

கையளித்தல்

திருமணங்கள் உவகைதான்.
தோழியொருத்தி உருகிவடிய
மற்றொருத்தி 
உயிரில் கலக்கிறாள்
வட்டிலிலும் தொட்டிலிலும்
இட்டுத் தாலாட்டி
முட்டிமோதி அவனை எட்டி
நடக்க வைத்தவளும்
கொட்டி முழக்கும் சபைதனில்
சுற்றம் வாழ்த்த
கட்டிலுக்கு காவலாய்
ஆவலாய் வந்தவளும்
ஒவ்வொரு புறம்..........
அன்னை கண்ணீரில் நனைய
அப்பனுக்கு மட்டும் புரிகிறது
புரையேறுகிறது அவன்
மணநாள் நினைவில்...
வழிவழியாய் வந்த
உறவுக்குழப்பங்கள்
வாழ்வை புதிராக்கும்
என்றென்றும்........
அதீதமாய் நேசிக்கப்படுவதும்
சுகமான சுமைதான்.

இடமாற்றம்

விண்மீனொன்று
வீதியிறங்கி வந்தது ...
வாசல் மாந்தர்க்கது
வெறும் விளக்காய் தெரிந்தது
அண்மித்த விண்மீனின்
வெம்மை தகிக்க
விளக்கெண்ணை எரித்து
வெளிச்சம் கண்டோர்க்கு
விண்மீன் புரியவில்லை
அதியுஷ்ணம் அதன்
இயல்பென்று விளங்கவில்லை
அவருள்ளில் பொருந்தா
விண்மீன் பாவமாயினும்..
இங்குறைய விதிக்கப்பட்ட
சாபம் அதன் வாழ்வு
தனைநொந்த அது
நுகரப்படா வீரியத்தை
வெளியில் வெறுமனே
வெறுப்புடன் பாய்ச்ச
மண்ணின் மெளடீகம்
தாக்கி அகாலத்தில்
விண்வீதி திரும்பியது
வெந்நீர் அடுப்புகளிலும்
சோற்றுப்பானை சூட்டிலும்
சுருட்டுக் கங்கிலும்
ஆலையின் ஜூவாலையிலும்
சூளையின் தணலிலும்
விளக்குகளிலும்
விழாப் பந்தங்களிலும்
விடா பந்தங்களிலும்
பிறர் அறியாது
தன் வீரியஇயல்பை
பகிர்ந்துவிட்ட
தரையிறங்கிய
மற்றெல்லா விண்மீன்கள்
வான்நோக்கி தேம்புகின்றன.
விண்மீன்கள் வீதிக்கு
இறங்கிவர வேண்டாம்
சுயம் கெடாமல்
அவை இங்கே
இருக்கக் கடவதில்லை
சார்ந்தோர்க்கிரங்கி
சுயம் கெட்டவை
விண்மீனாய்
தொடர்வதில்லை.

சமத்துவம்காண
ஆன்றோரேஅவையோரே அன்புள்ளம்கொண்டோரே... சமத்துவநாற்றாங்கால்தமிழகம்தன்னில் வளமேவவளர்ந்துவிட்டு தமிழ்நாட்டின்பால்கொண்டநேசம் இன்னமும்மாறாமல் அயலகமண்ணில்நலமும்வளமும் பலமும்பெற்றுஉரைபவரே... தான்பெற்றஉதவியனைத்தும் தன்னிலும்இன்னும்தாழ்ந்தோர் பெறவேண்டுமென்றஉள்ளம்கொண்டு தொண்டிலேபழுத்தபழமாகிவிட்ட தூயஎண்ணம்கொண்டோரே..... கேளுங்கள்நான்செப்புவதை...
கவியரங்கதலைப்புகளில் இதுவரை

தேஜஸ்வினி

ஆண்டாள் ப்ரியதர்ஷினி
குட்டி ரேவதி
சல்மா
சுகிர்தாராணி
லக்‌ஷ்மி சரவணகுமார்...
ஜெயமோகன்
ஜெயகாந்தன்
பாலகுமாரன்
நீல பத்மநாபன்
தகழி சிவசங்கர பிள்ளை
சுகா
புனத்தில் குஞ்சனப்துல்லா.....
வகை தொலை இல்லாமல்
நீள்கின்ற இந்தப் பட்டியலில்
பெரும்பாலானோரை
உன்னை சுற்றி இருந்தவர்கள்
யாருக்கும் தெரியாது
நீயோ இவர்களின் அணுக்கி...
இத்தனை பேரை தெரிந்தும்
சுற்றி இருந்த அபத்தங்களை
சகித்துக் கொண்டும்
சீறிக் கொண்டும் இருந்தாய்.
புத்தியற்றவர்கள் நிம்மதி
பெற்றவர்கள்.
கோயிலுக்கு நிதம் போய்க் கொண்டு
காய் நறுக்கிக் கொண்டு
கழுவின பாத்திரத்தையும்
அடுப்பு மேடையையும்
திரும்பத் திரும்பக் கழுவிக்கொண்டு
விஜய் டீவியில் ”நீயா நானா” பார்த்துகொண்டு
பண்டிகைக்கு பண்டிகை பட்டுப் புடவைக்கு
மல்லுக் கட்டிக் கொண்டு
இயலாமைகளை எல்லாம் ஒற்றை
உதட்டு மடிப்பில் மூடிவைத்து
என்னுடன் தனியே இருக்கும்
சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும்
மளுக்கென்று அழுதுகொண்டு
நீ எங்காவது ஒரு மூலையில்
உயிரோடாவது இருக்கக் கூடாதா?

காயம்

அரவணைக்க எந்தைக்கு ஆளில்லை
ஆடி ஓடி தோள்கொடுக்க என் தாய்க்கும் உறவில்லை
வறுமையிலும் வலிகளிலும் வளர்ந்தோம்
உழைப்பையும் உறுதியையும் நாவன்மையும்
அன்றி தோள் கொடுக்க யாரும் இல்லை. ...
சத்தமில்லாமல் யுத்தம் செய்தோம் நித்தம் நித்தம்
எங்களுக்கும் விடிந்தது இறைஅருளால்
எம் மகவும் சீர் பெற்றது அவன் பெருங்கருணையால்
உற்றாரும் உரியோரும் விதந்தோந்த
எம்மை பெற்றவர் மகிழ்ந்திருந்தார்
பேருவகையில்
முட்டி மோதி பெற்றெடுத்த
நிம்மதியை...அகமகிழ்வை.. பெருமிதத்தை
கைவிட்டு நிற்கிறோம்
நெட்ட நெடுமரமாய்..
எங்கு சொல்ல..யாரிடம் சொல்ல
எதைச் சொல்ல... எப்படிச் சொல்ல...
மிஞ்சி இருக்கும் வாழ்க்கை முழுதும்
உனை இழந்த துக்கம்தனை
விஞ்சாது எதுவும் எம்மை.....

பரிகாரம்

பிடித்த கலரில் பாலியஸ்டர் சட்டை
கிடைக்காததையும்
புகை நெடியடிக்க தீபாவளி பட்டாசு
அலுக்க அலுக்க கொளுத்தாததையும்
முழுப்பரிட்சை லீவுக்கு போக...
மாமா வீடு இல்லாததையும்
ஏசி தியேட்டர் லெதர் சீட் இல்லாது பார்த்த
சகலகலாவல்லவனுக்கும்
இரவலில் ஓட்டியே பழகிய சுவேகா
என் வீட்டு வாசலில்
சொந்தமாக நிற்காததையும்
பிடித்த கல்லூரி...
பிடித்த பாடம்...
பிடித்த ஸ்நேகிதி...
பிடித்த வேலை...
இப்படியாக...
கிடைக்காமல் போன எல்லாவற்றுக்கும்
சொல்லி சொல்லி அழுதிருக்கிறேன்.
இன்று....
உன்னை இழந்ததின் சோகம்
என்னை ஊமையாக்கி
உறைய வைத்திருக்கிறது.
என் நம்பிக்கைகளையும்
எதிர்பார்ப்புகளையும்
பொடிப்பொடியாய்
உடைத்திருக்கிறது
அடைய நினைத்தவைகளின் விலகல்
தந்த துயரம் தாண்டியும்
இருக்கும் உறவை இழக்கும் துயரம்
மாபெரும் சோகம்.
இன்னொரு முறை
பிறந்து வாயேன்.....
உனக்கு இழைத்த
துன்பத்துக்கெல்லாம்
பரிகாரம் செய்கிறோம்.