Skip to main content

Posts

Showing posts from June, 2005

என்னதான் சொல்கிறார்..??

உம்மணாமூஞ்சிக்காரர்களுக்கு சொல்கிறாரென்றால் சரி எனலாம். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு அது சிகிச்சை மாதிரி.

பேசுங்கள் என்று ஒரு பகுதி எழுதி இருக்கிறார் மதன் இந்த வார குமுதத்தில்.
மதன் மீது எனக்கு அபிமானம் உண்டென்றாலும், சமீப காலங்களில் அவருடைய
அட்வைஸ் எல்லாம் ஒரு "ரேஞ்சு"க்குத்தன் இருக்கிறது.

இந்தப் பிள்ளை எப்போ பேசும்னு நினைக்கனும்..?? ஏண்டா பேசுதுன்னு யாரும் நினைக்கக்கூடாது என்பார் என் தாயார். ஓட்டைப் பானையில் நண்டை விட்டா மாதிரி நான் சிறுவயதில் அவ்வளவு பேசுவேன். கிட்டத்தட்ட 1998 வரை அப்படித்தான் - இல்லை, அவசரப்படாதீர்கள். கல்யாணம் 1999ல் தான் ஆனது.

நிறைய கேக்கணும். காது, மூடாத அவயம். ஞானவாசல் என்று பாலகுமாரன் எங்கோ எழுதினார். அதையும் தவிர, வாயை திறந்து வாங்கிக் கட்டிக்கொண்ட பல சம்பவங்கள் நடந்தன. ரகசியமே தங்காதனால், எல்லோரும் ரிப்போர்ட்டர் என்று ( விகடன் ரிப்போர்ட்டர் பயிற்சியை இணைத்து) ரவுசு விட்டார்கள். அதில் ரிப்போர்ட்டராக முடியாமல் தோற்றுப் போன தலைகளும் அடக்கம் என்பது தனிக் கதை.

எப்போது பேச்சைக் குறைத்தேன் என்பது நினைவில் இல்லை. ஆனால் மெல்ல மெல்ல குறைந்து விட்டது. சின்ன வயதில் திட்ட…

பிறப்பும் பிழைப்பும்

அழுக்கையே சுவாசித்து
இருட்டையே மோகித்து
இண்டு இடுக்களிலும்
சந்து பொந்துகளிலுமே
குடித்தனம் செய்கிறாய்

கழிவறையில் காண்கிறேன்.
சாளவத்தில் காண்கிறேன்
சமையலறையில் காண்கிறேன்
அட..புத்தக அலமாரி கூடவா..??

எத்தனை மருந்தடித்தாலும்
வெவ்வேறு ரூபங்களில்
அவதரித்துக் கொண்டே இருக்கிறாய்
உன்னைப் பார்த்தால்
இல்லை..இல்லை
உன் வாசம் தெரிந்தால் கூட
அருவறுப்பும் பயமும் யாவர்க்கும்.
உனக்கோ யாரை பார்த்தாலும்
பயமும் அவநம்பிக்கையும்
வெறுப்பில் தின்று, வெறுப்பை விழுங்கி
என்ன சாதிக்கிறோம்
என்றெண்ணியோ
கொஞ்ச நாள் கலந்து வாழ விழைந்தாய்
கலக்கவே முடியாதபடி
உன் அழுக்கும், உன் மீதுள்ள அருவறுப்பும்
உன்னை மறுபடியும் தனியனாக்கின.
மீசை இருந்தும் முறுக்க முடியாத்
அல்பன் நீ..
காட்டு விலங்குகள் கூட நிச்சலனமாய்
வாழும் காலத்தே
வீட்டுள் இருந்தும் அமைதி கிட்டா
ஜீவன் நீ..
அணு ஆயுதப் போர் முடிந்தாலும்
நீ இருப்பாயாம்..
என்ன லாபமுனக்கு..?
பிணங்க யாரும் இல்லாமலேயே
தானாக சாவாய் நீ அதன்பின்..

மல்லாக்கத் தூக்கிப் போட்டு
மிதிக்கலாமே என்கிறான் நண்பன்.
கருமம்....
உனது ரத்தம் கூட அழுக்கு
கண்டாலெனக்கு வாந்தி வரும்
பிழைத்துப் போ.

பிகு:

பெற்றோர் ஊரிலிருந்து வருவதால் வீடு சுத்தம் செய்யும்…

மப்பும் மாப்பும்

நேற்று ராத்திரி ஒரு கல்லூரி கால நண்பனிடமிருந்து ஒரு ஈமெயில். என்னுடைய ஹாஸ்டல் தினங்களில் அறைத்தோழன். ஆர்வமாக பார்த்தால் ஏதோ ரிங்கோ இன்விடேஷன் என்றது. இது மாதிரி கொஞ்ச நாளாகவே என் நண்பர்களிடமிருந்து, வெவ்வேறு வெப்சைட்டுகள்- எஸ் எம் எஸ் செய்திகளை பரிமாற வழிவகுப்பவை என்றெல்லாம் போட்டு இன்விடேஷன் வரும். ஆனால் அது ஒரு வகையான விளம்பர உத்தி, அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே வருகிறது என்று ரொம்ப சிந்தித்து, டெலீட் பொத்தானை அழுத்தி விடுவது வழக்கம்.

நேற்று, என் நேரம். லேசாக மப்பில் இருந்தேன். மப்பில் இருந்தால் எனக்கு எல்லாமே கொஞ்சம் சீரியசாக தெரியும். இந்த இன்விடேஷனையும் சீரியசாக
எடுத்துக் கொண்டு அவன் கேட்டிருப்பதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லிக் கொண்டே வந்தவன், ஒரு பொத்தானை அழுத்திய உடன்தான் தெரிந்தது...அது என்னுடைய யாஹூ முகவரி புத்தகத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருந்த எல்லா பெயர்களுக்கும் ஒரு ரிங்கோ இன்விடேஷனை அனுப்பி விட்டது என்று.

ஐயகோ...தவறிழைத்து விட்டோமே என, காலையில் பார்த்தால் failed delivery என்று கிட்டத்தட்ட நூற்றுக்கும் அதிகமான மெயில்கள். சரி..என்று உட்கார்ந்து எல்லாருக்கும் ஒரு மாப்பு கடிதம் போட்டு வி…

பாவக்கறை

கல்யாணமான மூணாம் நாளே
அடி விழ தொடங்கிச்சாம்
கொஞ்சம் விவரமறிந்த பெரியவள்
இதே போலொரு சண்டையில்
கைவிரலை நெட்டி முறித்தபடியே
சொன்னது
நினைவிலாடுகிறது.

வெள்ளிக்கிழமை படம் துலக்கி
பொட்டு வைக்காததற்கும்
அடுக்களையில் அகஸ்மாத்தாய்
ஓடிய அதிர்ஷ்டக்கரப்பிற்கும்
சற்றே அதிகமாய் கொதித்துவிட்ட
ரசத்திற்கும்
ஈரம் சொட்டக் குளியறையில் கிடந்த
உள்பாவாடைக்கும்
அந்திசாய விளக்கு
ஏற்றாததற்கும்
அத்தைக்கு காப்பியில்
சர்க்கரை குறைந்ததற்கும்
விசேஷநாளில் வீட்டுக்கு
விலக்கானதற்கும்
அதிகமாய் சிரித்ததற்கும்
உடல் உபாதையில் அசந்து
கண் அயர்ந்ததற்கும்
பிள்ளைகள் மார்க்கு
குறைந்த்தற்கும்

இத்த்னை கால்மாய் நீ
வாங்கிய அடிகளும்
அதன் வடுக்களும் உனக்கு
மற்ந்ததோ இல்லையோ
எனக்கு மற்க்கவில்லை
என் அம்மா...

பொண்டாட்டி தாசனென்று
யார் சொன்னாலும்
பாதகமில்லை என்றுதான்
எனைப் பெற்றவனின் பாவங்களை
இப்போதிருந்து கரைக்க
விழைகிறேன் என்னிலிருந்து
பார்க்கும் பெண்களின்
பாதெமெலாம் நான்
கழுவினால் கூட
தீராது அவன் பாவம்

நீ போனால்தான் உன் அருமை
விளங்கும் என்கிறேன்.
சாபம் தராதே
என் அருமை அப்படியா
தெரியவெண்டும் என்கிறாய்.

அம்மா நீ
எனக்கு மட்டுமா..??

நந்தா எனும் நண்பர்

கூடப் பழகியவர்களை கொலை வழக்கில் சிக்கியதாக பத்திரிக்கைகளில் படிக்கும்போது எப்படி இருக்கும் உங்களுக்கு...??

எனக்கு திக் என்று இருந்தது.

திருவாரூர் முரா.சன்ஸ் ஜவுளிக்கடை எங்கள் நெக்ஸஸ் கம்யூட்டர்ஸ் வாடிக்கையாளர்கள். 1997/98 லேயே ஏறத்தாழ இருபத்தி இரண்டு டெர்மினல்கள்/பிரிண்டர்கள் மற்றும் ஒரு நாவெல் சர்வர் இருந்தது அவர் கடையில். வியாபாரம் சொல்லி மாளாது. கும்பகோணத்தில் இருந்து பஸ் பிடித்து எப்போது திருவாரூர் போய் இறங்கினாலும் கடை ஜே ஜே என்றுதான் இருக்கும். அத்தனை வேலை நெருக்கடியிலும் உபசாரம் பலமாக இருக்கும். பக்கத்து ஹோட்டலில் இருந்து வரவழைக்கப்பட்ட காஃபி டிபனுக்கு பிறகுதன் வேலையே. வருஷத்துக்கொருதரம் சுளையாக மெயிண்டனன்ஸ் காண்ட்ராக்ட் பணமும் வந்து விடும்.

அப்போதுதான் எனக்கு நந்தகோபாலைத் தெரியும். அவர்தான் இப்போது கொலைவழக்கு/ விசாரனை என்று அலைக்கழிந்து கொண்டு, தலைமறைவு வாழ்க்கை நடத்துவதாக ஜூ.வி சொல்கிறது. பேர் நந்தகோபால் என்றாலும், நான் நந்தா என்றுதான் விளிப்பேன். மற்ற எல்லாருக்கும் சின்னதம்பி. உயரமான உருவம். ஆளை மயக்கும் பேச்சு. நெற்றியில் நீளக்கீற்றாக குங்குமம். பிஸினஸில் கெட்டி. அந்தக் குடும்…

என்னுயிர்த் தோழன்

அவருடைய கண்கள் கலங்கி தத்தளிக்கின்றன. குரல் கம்முகிறது.நேரத்துக்கு சரியாக சாப்பிடாமல், தூங்காமல் ஏற்பட்ட வயிற்று உபாதையின் விளைவாக பக்கத்து க்யூபிக்கிளில் அடிக்கடி "சத்தம்" செய்கிறார். சாதாரண நாட்களில் இதெல்லாம் நடக்கவே நடக்காது. அவருடைய வயசுக்கு, நிமிர்ந்து விடு விடென்று நடப்பவர், எங்கும் எழுந்தே செல்வதில்லை. தன் தோழனுக்காக கடந்த பதினைந்து நாட்களாக ஓடியும், அவனை இழந்த வருத்தத்தை அடி அடியாக சொல்கிறவரைப் பற்றி யாராவது ரெண்டு வருஷம் முந்தி சொல்லியிருந்தால், தொப்பை குலுங்க சிரித்திருப்பேன்.

இப்போது முடியவில்லை. காரணம், வற்றத் தொடங்கி இருக்கும் தொப்பை மட்டுமல்ல, மாறியிருக்கும் மதிப்பீடுகளும்.



தமிழ்நாட்டில் எனக்குத் தெரிந்து என் நண்பர்கள் வீடுகளில் செல்லப்பிராணிகள் வளர்ப்பவர்கள் மிகக்குறைவு. நாய் வளர்ப்பது தான் அதிகம் என்றாலும், என் இயற்பியல் ஆசிரியை வீட்டில் மட்டுமே நான் பூனையை செல்லப் பிராணியாக கண்டிருக்கிறேன். உறிஞ்சி உறிஞ்சி தயிர்சாதம் சாப்பிடும் பூனை அது. என் தாயாரின் அதீத சுத்தம் ( பற்றிய உணர்வு) காரணமாக, நாய் பூனை போன்ற பிராணிகளுக்கு எங்கள் வீட்டில் அனுமதி இல்லை. நாய் என்றால…

கிசுகிசு பொழிப்புரை

முரண் நகை மாதிரி இருக்கும் இந்த தலைப்பில் அர்த்தமிருக்கிறது. எழுத்தாளர் உஷா ராமச்சந்திரன் ஆரம்பித்த இந்த மேட்டர் கழுகார் ரேஞ்சுக்கு பறந்து போயிருக்கிறது இப்போது.

கொஞ்ச நாள் முன்பு ஒரு பேட்டியில், "உங்களுக்கும் கெளதமிக்கும் இருப்பது நட்பா..?? என்ற கேள்விக்கு நம்ம உலகநாயகன் " ம்..ஹும். அதையும் தாண்டிப் புனிதமானது" என்று பதிலிறுத்தபோதே பட்சி சொன்னது - என்னவோ மேட்டர் இருக்கு என்று. சாதாரணமாக, கமலிடம் பத்திரிக்கையாளர்கள் பர்சனல் மேட்டர் பேசினாலே முகத்தில் அடித்த மாதிரி சொல்லக்கூடியவர், என்னடா இப்படி பேசுகிறார் என்று நினைத்தேன். கெளதமிக்கு பயங்கரமாக உடம்பு சரியில்லை என்பதையும், அவரை கமல்தான் கண்ணுங்கருத்துமாக பார்த்துக் கொள்கிறார் என்றும் இந்த வாரம் படித்தபோது, வருத்தமாகவும், சந்தோஷமாகவும் இருந்தது- இதே வரிசையில்.

கமல் நல்ல நடிகன் என்றபோதும், பர்சனலாக அவரை திரைப்படவுலகில் யாரும் நல்ல மனிதர் என்று சொல்ல மாட்டார்கள். அவருடைய நெருங்கிய சிநேகிதர்கள் வருத்தத்தை கதையாய் எழுதுவார்கள். மனைவிகள் தொடர் எழுதுவார்கள். டைரக்டர்கள் அறை வாங்கிய கதையை எழுதுவார்கள். மலர் விட்டு மலர் தாவும் வண்ட…

புருஷன்

என்ன பிடிக்கவில்லை
என்று கேட்கிறாய்
என்ன சொல்வதென்றும்
எத்தனை சொல்வதென்றும்
யோசித்து மாய்கிறேன்

சத்தம் வர மெல்வதையும்
பல்கறையுடன் சிரிப்பதையும்
சங்கீதம் அணைத்துவிட்டு
அசட்டு நாடகத்தை
ரசிப்பதையும்
நீர் தளும்பகீழ் சிந்திய
நம் செல்வத்தின்
கண்நீர் சிந்த வெளுப்பதையும்
சேற்றிலே கை வைத்து
சாந்துக்கு குழைப்பதுப்போல்
சோற்றிலே உழப்புவதையும்
நின்றுகொண்டே நீரொழித்து
கழிப்பறை கோலமிடுதலையும்
அக்குளைச் சொறிந்துகொண்டே
அடுக்களைக்குள் வருவதையும்
அயலார் முன்னிலையில்
அநாகரீகமாய் நடப்பதையும்
ஏகத்துக்கு மதுவருந்தி
இரவெலாம் உளறுவதையும்
ஊர்மேய்ந்து நீ வர
அதுவே உள்ளிருக்கும்
எனக்கும் விருப்போவெனும்
குற்றக் குமைச்சலில்
எனை சீண்டுவதையும்
கேட்கவே பிறந்தோன் போல
கூசும் கேள்வியாய் கேட்டு
வாய் வீசுவதையும்
மெல்லிய உணர்வெதுவும்
இல்லவே இல்லாமல்
ஆண்மை என்பதை
முரடு என்று மொழி பெயர்க்கும்
என் அசட்டு ஆம்பிளையே...

கேள்வியாய் கேட்டுவிட்ட
ஓவென்று உன் கதறலில்
இருக்கச் சம்மதித்தவளை
முன்னிலும் வேகமாய்
வெறியோடு பின்னிரவில்
புணருமுன்னை கண்டெனக்கு
ஆயாசமாய் இருக்கிறது.

நானென்ன வெறும் துவாரமா..?
எனில் நீ எதற்கு ஆறடியில்

Closer

மாண்டீயின் பதிவிலோ பின்னூட்டத்திலோ இந்தப் படத்தைப் பற்றிய சிபாரிசைப் பார்த்தேன். எடுத்தேன்.



டைட்டான படம் என்று சொல்வார்களே. அப்பேர்ப்பட்ட படம். வசனங்கள் முஞ்சைக் கிழித்து உள்ளிருக்கும் உண்மையை ரத்தமும், நிணமுமாக அறிமுகப்படுத்துகிறது. நல்லவனாக இருக்கும் ஒருவன், அநியாயமாக சீண்டப்பட்டு குதறப்பட்டால், எந்த அளவுக்குப் போகிறான் என்பதை பார்க்கையில் அய்யோ என்று வருகிறது. சில படங்களின் காட்சி அமைப்புகளில் தெரியும் அதீதமான விஷயங்கள், அது செக்ஸோ/ வன்முறையோ கொஞ்சம் ஜீரண பிரச்சினையை உண்டு பண்ணும். ஆனால் சில படங்களில் காட்சிகளின் துணையற்று வெறும் வசனங்களும், முகபாவங்களுமே திகைப்பை உண்டுபண்ணி அடி வயிற்றில் கல்லைக் கட்டிப் போட்டது போல இருக்கும். க்ளோஸர் இரண்டாம் வகை.

செய்தித்தாளின் ஆபீச்சுவரி எடிட்டர் லாரி என்ற ஒருவன் லண்டன் தெருக்களில் ஆலிஸ் என்றொரு இளம்பெண்ணை சந்திக்கிறான். பழக்கத்தில் காதலாகி மணந்து கொள்கிறான். கொஞ்ச நாளில் அன்னா என்ற இன்னொருத்தியை சந்திக்கிறான். போட்டோகிராஃபரான அவள் மேலும் இவனுக்கு ஒரு "இது". அவள் ஏற்கனவே விவாகரத்தானவள். எடிட்டர் கல்யாணமானவன் என்று தெரிந்த அவள் மறுக்கிறாள…

புல்லரிக்குதுபா....

ஹோம்லியா உள்ளே நுழைஞ்சீங்க... திடீர்னு தடாலடியா கிளாமரில் கலக்கறீங்களே?

‘‘சினிமா என் தொழில்! செய்ற வேலைதான் எனக்குத் தெய்வம். இப்பவும் ஷ¨ட்டிங் ஸ்பாட்டில் போய் நின்னதும் மண்ணைத் தொட்டுக் கும்பிடுவேன். பூஜை போடும்போது, டைரக்டர் காலில் விழுந்து வணங்குவேன். தமிழ் சினிமா எனக்குச் சோறு போடுது. எங்கேயோ இருந்தவளைத் தூக்கி வந்து, தொட்டிலில் போட்டுத் தாலாட்டுது. அந்த நன்றி என் மனசில் இருக்கு!

சினிமாவில் எனக்கு என்ன மாதிரி வாய்ப்புகள் வருதோ, அதில் எனக்கு ஏத்த கேரக்டர்களில் நடிக்கிறேன். பாவாடை& தாவணி போட்ட ஸ்கூல் பொண்ணா நடிச்சேன். திருத்தமா சேலை கட்டின பொண்ணாவும் செய்தேன். இப்போ ஜீன்ஸ், டாப்ஸ்னு சிட்டி பெண்ணா சிம்புவின் படத்தில் கலக்குகிறேன். சிம்ரன், சிம்ரன்னு தமிழ்நாட்டு ஜனங்க கொண்டாடினாங்களே, அவங்க என்ன கிளாமர் ஆர்ட்டிஸ்ட்டா? கதையும் கேரக்டரும்தான் முக்கியம். சும்மா சேலை மட்டும்தான் உடுத்துவேன்னு சொன்னால், என்னைத் தூக்கி ஓரமா உட்கார வெச்சிடுவாங்க. எனக்கு ரொம்ப காலம் சினிமாவில் இருக்கணும்னு ஆசை! என்கிறார் நயன்தாரா.

பொண்ணு பொழைச்சிக்கும்டோய்...

ஹையா..நானும் எழுதிட்டேன்...

"புத்தகம் எதுக்குப் படிக்கணும் சுந்தர்ராஜன். நம்மளோட யோசனைக்கு மிஞ்சின எதை புஸ்தகத்துல புதுசா எழுதிடப் போறாங்க" என்று கேட்ட கல்லூரி கால ஸ்நேகிதிதான் என்னை புரட்டிப் போட்ட முதல் புத்தகம். கிட்டத்தட்ட அதே சாயலான கேள்வியை இன்று காலையில் தன் வலைப்பதிவில் எழுதிய முகமறியா நண்பன் வைரமணி என்னை வாய் பிளக்க வைத்த சமீப காலப் புத்தகம். சக மனிதர்கள் மீதான கனிவை மனிதர்கள் அல்லாமல் புத்தகங்களிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்ள ஏலுமா என்ன..??

ஆனால் இப்படியெல்லாம் யோசிக்க பிறக்கும் போதே வாய்ப்பதில்லை. எங்காவது தொடங்கத்தான் வேண்டி இருக்கிறது. காதலர்களுக்கிடையேயான அர்த்த்ம் பொதிந்த மெளனத்துக்கு வர, முதலில் அவர்கள் பேசி பழக வேண்டுமல்லவா..??

அப்படித்தான் நான் படிக்க ஆரம்பித்த கதையும்.

இன்னெதென்றில்லை..எது கிடைத்தாலும் படித்த காலம் ஒன்று உண்டு. எங்கள் பகுதியில் எனக்கு அடையாளமே " அட..இவ்ளோ பெரிய கண்ணாடிய போட்டுகிட்டு ரோட்டுல படிச்சிகிட்டே போவானே..அவனா.." என்பதுதான். ஆனால் நண்பர்கள் சொல்லிக் கொள்வது போல அத்த்னை உயர்வான புத்த்கங்கள் இல்லை. ரத்னபாலா, பாலமித்ரா, அம்புலிமாமா, பூந்தளிர், இரும்புக்கை மாயா…

அட கெரகமே...

அலுவலக சம்பந்தமான பயிற்சி வகுப்பு இந்த வாரம் முழுவதும் எனக்கு காலையில் வகுப்பில் உட்கார்ந்திருந்தபோது, மரியாதைக்குரிய ஒரு நண்பரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு.

"என்னய்யா...உம் பேரை இப்படி புடிச்சி இழுத்து விட்டுட்டு இருக்காங்க. நீங்க வகுப்புல உட்கார்ந்திருக்கீங்க" என்றார் நக்கலாக.

" ஆமாம் சார். காலையிலேயே படிச்சேன். இதுக்கெல்லாம் என்னத்த பதில் சொல்றதுன்னு விட்டுட்டேன். நானெல்லாம் தமிழ்த்தாய்க்கு சாப்பாடு போடணும்னோ, வியாபாரம் பண்ணனும்னோ இணணயத்துக்கு வரலை சார். விகடன் குமுதம் படிச்சு போரடிச்சு போயி, சரி நாமளும் எழுதலாம். நம்மளை மாதிரி எழுதறவங்களையும் படிக்கலாம்னு நினைச்சுத்தான் வந்தேன். இப்ப பாத்தா, நெலமை ரொம்ப கட்டுக்கடங்காம போயிட்டா மாதிரி இருக்கு. எழுதறதை தவிர, அதையும் தாண்டி ரொம்ப பேரு வாழ்க்கையில முக்கால்வாசி நேரத்தை இதுலயே செலவிடறாங்க போலிருக்கு. போன் பண்ணி, சாட் பண்ணி, முகமூடிப் பேருலயே நாலஞ்சு வலைப்பூ ஆரமிச்சு வச்சுகிட்டு, அவன் இவனோட சொந்தக்காரன். இவன் அவனோட மச்சான், மாமன்னு வேண்டாத வேலையை பேசிக்கிட்டு அலையறானுங்க. கடைசில அவனுகளுக்குளேயே அடிச்சிகிட்டப்புறம் இந்த மாதிரி …

இப்போதும் எழுத வைப்பது...

வேறென்ன ...விகடன் தான்.

இந்த வார விகடனில் பல நல்ல பேட்டிகள். முக்கியமாய் என்னைக் கவர்ந்தது மணிரத்தினம் மற்றும் பாலு மகேந்திராவின் பேட்டிகள்.

டைம் பத்திரிக்கையால் நாயகன் படமும் இந்தியப் படங்களில் ஒன்றாக தேர்வு செய்யப்பட்டிருப்பதை படித்ததும் எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. ஆனால் அதில் முழுதாக ஒப்புதல் இல்லை. நாயகன் முதல் முறை பதின்ம வயதுகளில் பார்த்தபோது ஒரு பிரமிப்பு தோன்றியது நிசம். எது மாதிரியும் இல்லாத புது மாதிரியான அப்ரோச் - தயாரிப்பாளருக்கே தெரியாமல் ஆழ்வார்பேட்டை பையன்கள் எல்லாம் சேர்ந்து எடுத்து விட்ட நல்ல படம் என்று கமல் ஒரு முறை சொன்னார். அதற்குப் பிறகு நாயகன் பலமுறை பார்த்து விட்டேன். அதன்பிறகு அதை விட நல்ல படங்கள் பலதை பார்த்து விட்டதாலோ அல்லது வெளிதேச படங்கள் பார்த்த பாதிப்போ - என்னவோ தெரியவில்லை - நாயகன் படத்தின் சில காட்சிகளில் இருந்த மிகையான ட்ராமடைசேஷன் கொஞ்சம் உறுத்தலாக இருந்தது. கமர்ஷியல் ரசிகர்களுக்காக சேர்க்கப்பட்டிருந்த சில காட்சிகள் தனியாக தெரிந்தது. மணியே ஒத்துக் கொள்வது போல அவர் கமர்ஷியல் டைரக்டர்தான் என்றாலும், டைம் பத்திரிக்கை - காட்ஃபாதரை தழுவி எடுக்கபட்ட ஒரு இந்தி…